Formacja Wspólnoty 2005-2006

W roku pracy 2005-2006 pragniemy zatrzymać się w naszych spotkaniach i rozważaniach na treści dokumentu Soboru Watykańskiego II: "Dekret o apostolstwie świeckich".

Wstęp

1. Nigdy bowiem nie może w Kościele zabraknąć apostolstwa świeckich, które wypływa z samego ich powołania chrześcijańskiego.
2. Nasze zaś czasy nie tylko rozszerzyły niezmiernie dziedziny apostolstwa świeckich, przeważnie im tylko dostępne, ale wyłoniły nowe problemy, które wymagają od nich bacznej czujności i zainteresowania.
3. Nadto w wielu krajach Kościół bez wysiłku świeckich przestałby prawie istnieć i działać.
4. Znakiem tej wielorakiej i naglącej potrzeby jest widoczne działanie Ducha Świętego, który coraz dobitniej uświadamia ludziom świeckim ich własną odpowiedzialność i pobudza ich wszędzie do służenia Chrystusowi i Kościołowi.
5. Sobór zamierza wyjaśnić istotę apostolstwa świeckich, jego charakter i różnorodność, a także wyłożyć jego podstawowe zasady oraz podać wskazania duszpasterskie.

Rozdział I

1. Kościół powstał do życia w tym celu, by uczynić wszystkich ludzi uczestnikami zbawczego odkupienia i by przez nich skierować cały świat rzeczywiście do Chrystusa.
2. Wszelka działalność Ciała Mistycznego zmierzająca do tego celu nazywa się apostolstwem.
3. Żaden członek nie zachowuje się całkiem biernie, ale uczestnicząc w życiu ciała, bierze równocześnie udział w jego działaniu.
4. Członka, który nie przyczynia się według swej miary do wzrostu ciała, należy uważać za niepożytecznego tak dla siebie, jak i dla Kościoła.
5. Istnieje w Kościele różnorodność posługiwania, ale jedność posłannictwa.
6. Ludzie świeccy sprawują apostolstwo przez swą pracę zmierzającą do szerzenia Ewangelii oraz uświęcania ludzi i do przepajania duchem ewangelicznym oraz doskonalenia porządku spraw doczesnych.
7. Apostolstwo sprawuje się w wierze, nadziei i miłości, które rozlewa Duch Święty w sercach wszystkich członków Kościoła.
8. Dla spełniania tego apostolstwa udziela wiernym Duch Święty także innych szczególnych darów.
9. Z przyjęcia tych charyzmatów, nawet zwyczajnych, rodzi się dla każdego wierzącego prawo i obowiązek używania ich w Kościele i świecie dla dobra ludzi i budowania Kościoła.
10. Owocność apostolstwa świeckich zależy od ich żywotnego zjednoczenia z Chrystusem.
11. Ani troski rodzinne, ani inne sprawy świeckie nie powinny pozostawać poza sferą ich życia duchowego.
12. Doskonałym wzorem takiego życia duchowego i apostolskiego jest Najświętsza Maryja Panna.